Het lijkt wel of ik van ergernissen aan elkaar hang … welnu, dat is niet het geval. Toch wil ik er graag nog twee met u delen.
1. U weet wellicht dat ik in Utrecht werk (en anders weet u het nu…). Ik moet daarbij een stukje door Hoog Catharijne lopen. De laatste tijd gebeurt het me steeds vaker dat ik extra (!) goed moet uitkijken omdat anderen enkel en alleen oog hebben voor hun mobiele brigade. Er moet kennelijk op dát moment getwitterd, ge-emaild, gegoogled, geïnternet of weet-ik-wat gedaan worden, waardoor de rest van de wereld kennelijk niet meer bestaat. Irritant…
2. Het wordt ook steeds gebruikelijker om tijdens vergaderingen, bijeenkomsten, cursussen of andere ontmoetingen, waarbij er verwacht wordt dat je je aandacht ‘bij de les’ houdt, de mobiel te pakken om contact te hebben met alles behalve de desbetreffende bijeenkomst. Zo van: die cursus kan me gestolen worden – ik moet nu even een hoogst-interessante twitter de wereld inhelpen … Hoogst irritant!!! Het is toch van de zotte dat een bericht dat om 19.30 uur pas bekend mag worden, al om 19.15 uur op Twitter rondzingt…
Dat het ook overigens niet goed gaat met Nederland, is vandaag maar weer eens gebleken: er schijnt een nieuwe serie op TV te komen, genaamd ‘Skins’. Bij een of ander nieuwsprogramma werden een paar beelden getoond: tieners die zich overgeven aan drank, drugs, seks en overige ellende – de ranzigheid ten top. En wat zegt degene, die deze vuiligheid de wereld inhelpt: dit is wel interessant … want dit is de wereld waarin zij leven. Ik mag hopen dat we niet al zóver zijn gezonken en deze serie uitzenden maakt niet dat de moraal weer enigszins fatsoenlijk wordt. Ik heb gezegd!
Ten slotte (voor de Harderwiekers): onze beroepsklager K. Frederiks – die nog nooit de moed heeft getoond om zichzelf bekend te maken (ben je dan laf of niet?) – papegaait in zijn column van 26 januari 2010 de Rekenkamercommissie na, voorzien van enkele bijzonder ongenuanceerde losse flodders, en deelt aan elk raadslid de rode kaart uit. Ik daag hem hierbij uit om 1. zijn lafheid aan de wilgen te hangen en 2. een open gesprek aan te gaan, in plaats van de stad te bestoken met ‘roddel en achterklap’. Een echte vent (kan dus ook een meid zijn…) gaat een gesprek aan.
Tot de volgende keer!
Marcel.
